po | wt | śr | cz | pt | so | nd |
---|---|---|---|---|---|---|
26 | 27 | 28 | 29 | 30 | 31 | 1 |
2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 8 | |
9 | 10 | 11 | 12 | 14 | 15 | |
16 | 17 | 18 | 19 | |||
23 | 25 | 26 | 28 | 29 | ||
30 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 |
MET: LIVE IN HD – FALSTAFF
![](https://filharmonia.lodz.pl/res/styles/wydarzenie_obrazek/public/falsfd_9063a_fot._ken_howard_metropolitan_opera_male_waskie.jpg?itok=ANkrlW-1)
GIUSEPPE VERDI – „FALSTAFF”
Libretto:
Arrigo Boito
Realizatorzy:
Daniele Rustioni – dyrygent
Robert Carsen – reżyseria
Paul Steinberg – scenografia
Brigitte Reiffenstuel – kostiumy
Robert Carsen i Peter Van Praet – światło
Obsada:
Hera Hyesang Park – Nannetta
Ailyn Pérez – Alice Ford
Marie-Nicole Lemieux – Pani Quickly
Jennifer Johnson Cano – Meg Page
Bogdan Volkov – Fenton
Michael Volle – Falstaff
Christopher Maltman – Ford
Czas trwania: 3 godziny (jedna przerwa)
„Falstaff”, opera pełna komicznych nieporozumień i dowcipnych psikusów, znakomicie nadaje się na Prima Aprilis. Oto Sir John Falstaff, miłośnik dobrego jedzenia i trunków, dostrzega dno w swojej sakiewce. Postanawia więc ubiegać się o względy dwóch pań jednocześnie, licząc na to, że wzbudzi uczucie w nich obu i od obu uzyska pomoc. Nie przewidział jednak, że jego podwójna gra wyjdzie na jaw i niedoszłe ukochane uknują intrygę, by się zemścić…
„Falstaff” to ostatnia opera w bogatym dorobku Verdiego. Sędziwy mistrz pisał ją w wieku niemal 80 lat, mimo to zabrał się do pracy z iście młodzieńczym zapałem. W postaci starego, choć wciąż pełnego wigoru Falstaffa widział ponoć samego siebie. Verdi miał w dorobku wiele dzieł dramatycznych, a tu nieoczekiwanie opera komiczna, pierwsza od ponad pół wieku na jego warsztacie, otworzyła nowe perspektywy przed tym gatunkiem. Subtelny, daleki od wulgarności humor, barwna orkiestracja i wyśmienite sceny kameralne sprawiły, że utwór ten stanowi ważne ogniwo w rozwoju komedii muzycznej między Mozartem a Ravelem.
Akcja dzieje się w XV-wiecznym Londynie. Najnowsza inscenizacja Met, przygotowana przez Roberta Carsena, przenosi ją do XX-wiecznej Anglii po II wojnie światowej, kiedy panujące od stuleci normy podlegały gwałtownym zmianom, arystokracja traciła zaś większość ze swej potęgi i wpływów.
Scena z „Falstaffa”, fot. Ken Howard / Metropolitan Opera